بسم الله الرحمن الرحیم

با سلام وعرض خیر مقدم به همه برادران و خواهران گرامی تسلیت عرض می کنم ایام اربعین حضرت حسین بن علی (علیهما السلام) را.

برای شادی روح حضرت آیت الله امام خمینی ، آیت الله شهید دستغیب، علمای ربّانی آیت الله نجابت، شهدا و اموات خودتان فاتحه ای بخوانید.

در زیارت اربعین آمده است : " وبَذَلَ مُهْجَتَهُ فیكَ لِیَسْتَنْقِذَ عِبادَكَ مِنَ الْجَهالَةِ وَ حَیْرَةِ الضَّلالَةِ" : یعنی امام حسین (ع) خون دل را هم دادند که مردم را از نادانی و گمراهی نجات دهد. معنی کلام حضرت این است که حضرت حسین بن علی (علیهما السلام) وائمه اطهار اینطور بودند که خودشان را فدای ارشاد و هدایت مردم می کردند ؛یعنی برای اینکه مردم را از گمراهی مانند بت پرستی وتوجه به غیر خدا نجات دهند حاضر بودند جانشان را فدای این مطلب کنند.

بعضی را مثل حضرت ابراهیم (ع) در آتش انداختند که خدایتعالی نخواست و آتش بردا و سلاما شد. بعضی را هم مثل حضرت زکریا ما بین درخت گذاشتند ودرخت را با اره بریدند که چرا ایشان مردم را به خداپرستی دعوت کرده است. وبعضی را هم مانند حضرت یحیی به خاطر اینکه حکم شرعی خدا را گفت سر شریفش را از بدنش جدا کردند ودر طشت گذاشتند و جلوی طاغوت زمان بردند.

این قضایایی که برای حضرت حسین بن علی (علیهما السلام) پیش آمد همه اش به خاطر این بود که ایشان سخن از حق می گفت؛ می گفت: ای مردم دنیا پرست نباشید، بت پرست نباشید، شخص پرست نباشید، فقط خدا را در نظر داشته باشید لذا به آرزوی خودشان که رضای خدایتعالی بود رسید در همان وقتی که از اسب به روی زمین افتاد فرمود:" رضاً بقَضائک، تَسلیماً لأمرِک، لا مَعبودَ سِواک" : یعنی من به قضای خدا راضی هستم؛ قضای خدا این بود که این آقا می خواست خودش را فدای دین کند ، خودش را فدای آزادی مخلوق کند، خودش را فدای این بکند که مردم را بکشاند به سوی بهشت.

تَسلیماً لأمرِک: امر خدایتعالی این است که هر که طالب رضای خدا باشد باید در یک ناراحتی هایی هم واقع شود این طور نیست که شخص رضای خدا را بخواهد و اموالش زیاد گردد و دنیا هم رو به این شخص بیاورد.

لا مَعبُودَ سِواک :در آن حالی که هیچ کس غیر از خدا نبود، همه یک طرف و حضرت امام حسین (ع) در طرف دیگر ایشان می خواستند که در مقابل خدایتعالی یک عبد ذلیل باشند. هرچه انسان متواضع تر باشد و خود را کوچک کند این پیش خدایتعالی عزیز می باشد.

الحمد لله که زمان طاغوت ها گذشت ویک بیست ودوم بهمنی پیش آمد که حاصل زحمات طاقت فرسای مردم وندای یک شخص موحّد بود که دعوت به خدا وپیروی از سنت حضرت ختمی مرتبت (صلی الله علیه وآله وسلم) می کرد. رضوان خدا به حضرت امام خمینی (ره)؛ تمام سعی ایشان این بود که تمام اعمالش مطابق با قرآن وسنت باشد وحاضر بود جان خویش را هم در راه این مطلب بدهد، یعنی حاضر بود جانش را فدای مردم مسلمان وحق جو بکند.

بیست و دوم بهمن سال پنجاه و هفت روزی بود که مردم برای حق خواهی و عدالت قیام کردند، برای اینکه ظلم وستم ها از بین برود قیام کردند، برای این بود که علمای راستین و حق جو بتوانند حرفشان را بزنند، برای این بود که مردم اگر احیانا حرف حقی دارند بزنند، روز ایثار و برادری ویگانگی مردم بود و تقریبا هم سوء ظن ها از بین رفت و مردم هم دوستیشان بر مبنای خدایتعالی بود . بعد هم که دفاع مقدس پیش آمد و مردم خداجو فرزندانشان را تقدیم این انقلاب کردند.

بیست و دوم بهمن هر سال ادامه همان بیست و دوم بهمن سال پنجاه و هفت می باشد؛ که در یک جمله همه مردم این خواست را داشتند:     " استقلال، آزادی ، جمهوری اسلامی"

هدف از استقلال این بود که ما نمی خواهیم به هیچ کشوری وابسته باشیم نه به آمریکا، نه به شوروی، ونه به چین و غیره.

مردم می گفتند که ما می خواهیم آزاد باشیم (البته نه آزادی به معنای بی بند وباری) یعنی آزادی در دینشان ، آزادی در انتخاب شغل، آزادی در بیان( به خصوص شخصی که عمری درس خوانده است و زحمت کشیده است بتواند حرف بزند واینطور نباشد که تحت سیطره عده ای باشد)، آزادی درجهات زندگیشان؛ مردم می خواهند امنیت داشته باشند واینطور نباشد که عده ای بریزند در خانه هایشان وبه هر طوری که دلشان می خواهد راه بروند، مردم می خواهند که آبرویشان در خطر نباشد که هر گروهی یک دفعه بیایند وآبروی آنها را ببرد.

هدف مردم از جمهوری اسلامی این بود که رای، رای ما باشد یعنی جمهور مردم همانطور که در اکثر کشورها همین طور است. 2/98 درصد مردم ایران رای به جمهوری اسلامی دادند. مردم در هر بیست ودوم بهمن همین را می خواهند " استقلال، آزادی،جمهوری اسلامی" که انشاء الله در همین بیست ودوم بهمن نیز همین خواست باشد.

حضرت امام خمینی (ره) و علما ومجتهدین برای تدوین این قانون اساسی زحمت کشیدند؛ همه سعی امام این بود که قانون اساسی مطابق با قرآن وسنت باشد. در هر اصلی که می خواستند تدوین کنند آیه ای از قرآن یا سنّت یا نهج البلاغه را می آوردند.

تمام سعی امام بر این بود که به قانون اساسی عمل شود، نظر امام این بود که مجلس یک مجلس مستقلّی باشد، قوه قضائیه یک قوّه مستقلی باشد وهمین طور سایر قوا.

همانطور که حفظ قرآن وسنت بر عهده مردم است،  حفظ قانون اساسی هم نیز بر عهده ایشان است ؛همه مردم باید امربمعروف ونهی از منکر کنند واین فقط مختص به مجلس خبرگان نباشد. نمی شود که فقط یک شخص عهده دار مملکت گردد قانون باید باشد که ولی فقیه هم در این قانون اساسی گنجانده شده است البته کسی نباید منکر ولی فقیه شود وهیچ مسلمانی نباید انکار کند؛ بالاخره یک مجتهد وفقیه عادلی باید میدان دار باشد ولی این طور نیست که قانون به کنار گذاشته شود، قانون باید باشد والّا یک نفر که نمی تواند هفتاد میلیون را اداره بکند.

قوای انتظامی از سپاه ونیروی انتظامی وارتش باید منافع مردم را در نظر بگیرند نه منافع خودشان را، یعنی آنها باید حافظ جان ومال وآبروی مردم باشند واگر خارجی ها قصد تهاجم داشتند جلوی تهاجم آنها را بگیرند؛ نه اینکه همه را فدای منافع خودشان بکنند. قوای انتظامی باید پشت سر علما باشند نه اینکه بیایند یک کاری کنند که این ها را از میدان خارج کنند وهیچ کس هیچ آبرویی نداشته باشد غیر از آنهایی که تابع آنها باشند.

اگر همه بازگشت می کردند به وضع اولیه بیست ودوم بهمن سال پنجاه وهفت چقدر خوب بود، چه گلستانی ما داشتیم، همه دنیا انگشت به دهان می ماندند.

پس خلاصه بیست ودوم بهمن روز تجلی اوصاف خدایتعالی است و جایگزین کردن عدالت بجای ظلم و پیداکردن مقام بزرگ انسانیت که تمام این موارد فراموش شده بود؛ لذا هر بیست ودوم بهمن مردم بدنبال همان آثار بیست ودوم بهمن پنجاه و هفت هستند و چون آن را مقبول می دانند نمی خواهند که از آن وضع خارج شوند؛ چون اگر آن وضع نباشد خبری از جمهوری اسلامی ایران نخواهد بود. حال باید ملاحظه کرد که شعار بهمن پنجاه و هفت، استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی برای همه است یا فقط برای عده ای این معنا حاصل است؟ مردم در هر بیست ودوم بهمن هر سال خواستار اجرای دقیق قانون اساسی هستند ونادیده گرفتن این خواست موجب انحراف از بهمن پنجاه و هفت است.

مردم ایران خواستار تحقق اهداف رسول الله(صلی الله علیه وآله وسلم) وائمه هدی (علیهم السلام) می باشند نه اینکه خواستار تحقّق چند نفر که وضعشان در نزد مردم معلوم نیست باشند.

صداوسیما باید حق طلب و حق جو و واقع بین باشد، شورای نگهبان باید نگهبان قانون اساسی که همان نظررسول اکرم(صلوات الله علیه) هست باشد، قوه قضائیه باید مستقل وبر مبنای احکام الهی باشد، نیروهای نظامی نباید در سیاست دخالت داشته باشد و به نظر می رسد امروز تمام امور مملکت از طریق سپاه ونیروهای نظامی صورت می گیرد و مردم هیچ نظر و اراده ای ندارند واین مبداء انحراف از بیست ودوم بهمن پنجاه و هفت است.

والسلام