مجاهد فی سبیل الله شهید رسول گلبن حقیقی 

دوستى مى‏گفت:

 «در تاريكى شب شخصى را ديدم قدمهايش گوياى پرواز بود، سريعتر از همه مى‏رفت، او رسول بود، او با روحانيتى جاذب آماده رزم شد».

 در سردترين هوا با روحى آتشين وضوى ديدار محبوب گرفت، شراره‏اى كه كنون سركشيده، تا ظلم و بيداد، فقر و جهل، دروغ و نيرنگ، همه و همه را يكجا بسوزاند، كاخ سفيد و كرملين يزيديان به خون سرخ كند ويران...

 رسول نمى‏تواند كه بماند، رسول مى‏رود تا حسين بماند، رسول مى‏رود تا رسول(ص) بماند.

 در واپسين تهاجم ظلمت مردى شهاب‏گونه به خاك افتاد. فواره‏هاى خون زلالش چون ساقه‏هاى نور، در آسمان تلألؤ نمود. عزيزى كه كوله‏بار شرف را در روزگار سلطه شيطان همچون امانت اللَّه بر دوش همّت خود داشت و مصداق «السابقون السابقون» شد. او آيات سوره الواقعه را -كه هر شب مى‏خواند- بر گوشت و پوستش اثر داد و در آخرين صباح از زندگانيش به رسم مداومت بر «زيارت عاشورا» با مولاى خويش حسين(ع) سخن مى‏گفت و مقدّمه رفتن در جوار حسين(ع) را فراهم مى‏كرد و در سجده آخرينش و با گفتن: «اللّهمّ ارزقني شفاعة الحسين يوم الورود» اذن ورود به باب الحسين را گرفت.

براي استفاده از صفحه پرسش و پاسخ مخصوص خودتان و بعضي دیگر از بخش هاي اين پايگاه بايد عضو شويد.